Er wordt een groep vijftigplussers zichtbaar die decennia achtereen het geld binnenbracht in huis én de ouderrol op zich nam. Meestal zijn zij vrouw. Wat gebeurt er met hun loopbaanwensen nu er meer tijd en ruimte komt om daarover na te denken?
Eerste generatie
Ze is in de vijftig, altijd full time gewerkt, de kinderen worden groter en voor het eerst in jaren denkt ze: hé, wat zal ik nu eens gaan doen? Ze hoort tot de eerste generatie moderne kostwinners met een dubbele taak. Door omstandigheden moest ze het geld binnenbrengen en pakte ze de ouderrol erbij. Ze heeft het waargemaakt. Ze wordt op haar werk gewaardeerd om haar verantwoordelijkheidsgevoel, ze krijgt belangrijke dossiers toevertrouwd. Nu denkt ze na over het
volgende en misschien wel laatste stuk van haar loopbaan. Hoe wil ze dat dit verdergaat?
Geen risico op de arbeidsmarkt
Zoals gezegd, is ze niet alleen, deze dubbellastdrager. De verhalen van de kostwinners/zorgende ouders lijken op elkaar. Een partner die door tegenslag (een deel van) zijn inkomen kwijtraakt, een scheiding of een overlijden. Zij is doorgegaan. Ze nam geen risico’s op de arbeidsmarkt, ze zorgde dat het geld binnenkwam. Ze pakte haar verantwoordelijkheid. Kinderen spelen een belangrijke rol. Ze heeft het gedaan om te zorgen dat zij niet meer leden onder de situatie dan nodig was. Nu ze groter worden, minder directe zorg nodig hebben en de financiële lasten voor studie in kaart zijn gebracht, of zijn gedragen, ligt de werkende wereld opeens open.
Wat wil ik nu, denkt ze. Misschien een andere baan? Ze heeft er al een aantal afgeslagen in het verleden omdat ze voor zekerheid koos. Eigenlijk is ze al een tijdje uitgekeken op haar werk en zou ze iets anders willen. Iets maatschappelijks of juist nog een stap omhoog waar eerst geen energie voor was of een baan waarvoor ze veel zal moeten reizen? Ze zag anderen interessante loopbaanswitches maken, misschien is dit het moment voor haar?
Risicomijder?
Ze brengt haar netwerk in kaart en ontdekt dat het buiten de wereld die ze kent, niet overhoudt. Er was nooit tijd voor bijeenkomsten en nevenfuncties. Ze gaat praten met recruiters en schrijft een eerste sollicitatiebrief. Ze ervaart hoe buitenstaanders naar haar CV kijken. Die zeggen: Dat is bijzonder, ruim 20 jaar bij dezelfde werkgever. Dat zie je zelden meer. Ze voelt het oordeel erachter: risicomijdend type, zal wellicht niet aarden in een ander soort omgeving, beetje oud om nu nog over te stappen naar een andere branche. Misschien bedoelden degenen die haar CV beoordelen het niet allemaal zo, maar zo voelt het wel. Het voelt als afgerekend worden op iets dat buiten haar keuzes en eigenschappen ligt.
Wil ik wel echt iets anders?
De twijfel kan nu toeslaan. Wil ze eigenlijk wel iets anders? Wat zou dat dan zijn? Wil ze niet gewoon wat meer rust en vrije tijd? En dan merkt ze dat zo al zo lang niet heeft nagedacht over wat ze zelf wilde dat ze dat ontwend is. Gaandeweg is er iets verschoven. Zij die altijd zoveel lef en fantasie had, vindt dromen over een nieuwe loopbaanfase nu een beetje onzinnig. Makkelijker is het om nieuwe, beperkende gedachten te ontwikkelen: zoals, ik weet niets van AI en daar draait het nu allemaal om. Ik heb al een tijd lichamelijke klachten, wat als die erger worden?
Verantwoordelijk voor jezelf
Gelukkig is er een uitweg voor wie hierin terecht komt. Alleen begint die niet bij een andere baan of een moedige carrièreswitch. Die begint eerder, met de vraag: kan ik mijzelf zien als iemand voor wie ik óók verantwoordelijkheid draag? Wat heb ik nu nodig? Kan ik praten met de mensen om mij heen over wat zij van mij verwachten en of ik daar wel een goed beeld van heb. Uitleggen waar ik nu mee bezig ben? Zodat het een gezamenlijk project wordt, en niet iets dat ik in mijn eentje hoef te doen.
Pas als de directe omgeving betrokken is, kunnen de denkramen open en wordt het mogelijk vrijuit te kijken naar vragen als: hoe erg is het als ik minder ga verdienen of als ik meer tijd van huis ben vanwege die ene baan die ik nog zo graag een keer zou doen? Pas dan wordt het tijd voor vragen als: wat zou ik nu graag willen en hoe vertaal ik mijn ervaringen en competenties naar een andere functie en een andere sector? Pas dan kun je nadenken over de volgende stap.
Vrije denkruimte
Vrije denkruimte creëren is de sleutel. Als dubbellastdrager kun je niet zomaar even beslissen dat je hier en nu weer vrij mag nadenken als je jezelf dat jarenlang hebt verboden. Hart en buik gaan protesteren, het hoofd raakt geblokkeerd en slaat op zwart. Soms is alleen al merken dat je vastloopt als je aan de toekomst denkt, een begin. Daarvandaan kun je verder — met iemand die luistert zonder meteen oplossingen aan te dragen, een coach, of gewoon een gesprek met mensen dicht bij je die begrijpen waar je mee bezig bent. Zo vergroot je het bewustzijn van wat er met je gebeurt als je over de toekomst probeert na te denken. Je gaat de signalen herkennen en kunt gaan bijstellen.
Groot applaus
Vrije denkruimte — daar heeft de zorgende ouder-annex-kostwinner recht op. Ze verdient een groot applaus én oprechte belangstelling van iedereen voor hoe ze haar loopbaankeuzes heeft gemaakt en nu verder wil.
Herken je iets in dit beeld en wil je meer weten over wat ik voor je kan doen? Gebruik deze link en plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek.